• 22 Haziran 2018, Cuma 16:26
OSMAN KİBAR

OSMAN KİBAR

Viva Comandante (1)

VİVA COMANDANTE[1]

-Bekleyiş sanatı / Tekleyiş sonatı-

“ÜTÜ’ye senfoni”

*

Geniş meydan viva comandante... viva comandante sesleriyle inim inim inliyordu.

Arada şunlar da duyuluyordu: viva bandiera rossa[2] venceremos[3] hasta siempre comandante[4]

Comandante’nin Hondurca pek çok yedek adından biri de Uluönder idi.

Değerlerüstü bir konuşmacı ve gayet önemli bir konuşma bekleniyordu. Öyle bir kendini kaptırış ki hatip hiç gelmese de saatler boyu hatta süresiz süre böyle bağırır halde beklenebilirdi.

 

Evet bundan beş yıla mukaddem olmalı.

Liberty (özgürlük) meydanı hıncahınç doluydu. Lise üniversite düzeyinde öğrenci ve her sınıftan işçi olmak üzre toplam beşyüzbin adanmış/müfrit kişi boğazyırtan sesle viva Comandante sloganları eşliğinde ol Comandante’nin mikrofona teşrifini hızlandırma amacı güdüyordu. Herkes bu türlü bi gecikmeye alışkındı hatta/sanki hep böyle gecikilsin de özlem ve heyecan katsayısı artsın isteniyordu. Çok geçmedi kendine yine kendisinin veriverdiği madalyalar eşliğinde “o” göründü. Görünürlük lütfuyla slogan sesi heyecan duygusu adrenalin salgısı vb. daha bir yoğunluk kazandı. Comandante alışılmış coşturucu belli birkaç klişe söz paketi ardınca çok uzatmayıp kısa kesti. Bugün elbet Küba, ezilen işçi sınıfı ve insanlık onuru adına önemli bir gündü halk ve Komünist Parti elbet hep varolsundu elbet sosyalizm yaşasındı zalim emperyalistler elbet kahrolsundu cümlesi döktükleri kanda boğulsundu...

 

Ve beklenen an...

Bazı delik kulaklar günler öncesi çoğu kuşkulu kişinin ây inanmıyôm hadi canım yok artık daha neler başımıza taş yağacak olamaz vay be hakket mi lan deyip dudak büküp yüz ekşittiği deli işi bu savruk fısıltıyı duymuş ama hiç mi hiç inanmamıştı, akıl kârı ve olacak iş değildi zira. Fakat bazılarına göre ise neden olmasındı pekâlâ olabilirdi olmalıydı yakışırdı hatta geç bile kalınmıştı.

 

Comandante pek çok meziyet yanında halkına karşı pek lütufkâr ve anlayışlıydı da. Bilmem kaç derece nem oranlı bunaltan yapışkan bir tropik Havana sıcağında sevgili halkını (net beşyüzbin kişi) daha fazla bekletmek şânına uygun düşmezdi ve bu yüzden (evet kesinlikle bu sebepten) olsa gerek sözkonusu müjdeleri vermek için sözün sonunu beklemedi yani en son söyleyeceğini baştan deyiverdi.

 

Aman tanrım neler de oluyordu demek olabiliyordu vay anasınaydı!

İşte Comandante her zamanki gibi lafı eğip bükmeden bin dereden su getirmeden alkış ve slogan yoğunluğuna aldırıp dikkat etmeden nerdeyse hafifseyerek hatta önemsemez görünerek müjdelerini pat diye sıralamış mevcut insan yığınının ağzını iki karış açık bırakmıştı. Yani böyle âniden birden birdenbire apansız zamansız alıştırmadan kızıştırmadan beklenmedik beklenmesiz anda nâgehan sürprizcesine sanki mahsusçuktan...

Böyle etmekle sevgili halkını şoka sokmuş zavallıların boğazında yutkunacak damla tükrük bırakmamıştı dahası hepsi böbreküstünden salgılanan adrenalini de tüketmişti ve gözler her zamanki gibi birer faltaşıydı. Tanımı karmaşık tasviri zor ve az görülür bir cezbe epopik bir kendindengeçiş ve mistik çeşnili bir tür trans hatta kıvırgan figürlü ideolojik bir dans durumu yaşanıyordu.

Sessizlik beklenen ve her zamankinden uzun sürdü. Sonunda allak bullaktan altüst oluştan türbülanstan girdap anaforundan içi bi’hoş olma halinden kurtulmayı başarıp kendindengeçişten sıyrılan yiğit atak cüretkâr bir gırtlak kendi özgür iradesinden aldığı güçle “Viva Comandante” diye bağırabildi. Sessizlik yırtıldı. Bu sihirli kıvılcım teyakkuzda bekleyen öteki 499.999 kişiyi harekete geçirmeye yetti. Artan oranda yeniden başlayan slogan ululama yüceleme toplu tapınma yağmuru ve nirvana kapılarını zorlayan ritüel sağanağı bir süre daha sürdü. Öyle ki Comandante’nin sevgili halkını son kere selamlayıp platformdan ayrıldığını ve mütevazı sarayına çekildiğini çoğu amigos ve muçaços fark etmedi bile. Yani kendilerini mevzuya o derece kaptırmışlardı. Sonunda her güzel şey gibi bu tarihi miting de sona erdi. Katılımcı giringolar da mabedinden ayrılan -yine- her mümin gibi kalbi gayet huzur dolu (yani hûşu-yu kalp) müthiş tatmin olmuş (yani mutmain) doymuş ruhunu dinlendirmiş istiğna makamını terennüm edercesine fısıltılı konuşmalar eşliğinde kendilerini bekleyen geniş cadde dar sokak ve günde en çok oniki saatçik hizmet veren barlara doğru aktı.

Ama içlerinden birkaçı öyle yapmadı!

Öyle davranmayanlardan birisi de otuzlu yaş süren gözükara desperados[5] denilemez fakat sabırdan yana nasipli etkili nazarlı içtenpazarlı epeyce kararlı ve içkin bıçkın zıpkın yapılı Ernesto Emilyano Pabliyo Gonzales idi. Ernesto’nun kendince bugüne sakladığı bir pilanı vardı o yüzden sağda solda eğlenmeyip doğruca vaktiyle Partinin sadık bir üyesidir diye kendilerine sunulmuş seçkin bir nimet olan bahçeli küçük evine gitti. Kapı eşiğinde karşılandı sevgili güzel karısına sarıldı iki çocuğunu öptü duvarda asılı St. Tomassino ikonuna dönüp istavroz çıkardı (Bu beş yıl arayla ikinci kutsamaydı). Evita, Ernesto’daki beklenmeyen ve şaşırtan değişikliğin ilk eve girişte daha kapıdayken farkına varmış anlamış kavramış okumuş hissetmiş algılamış duyumsamış şaşırmış ama adını tam koyamamıştı. Sormayı da bilerek ertelemişti çünkü Ernesto’nun fabrikasında çalıştığı puro alışkanlığı yanında tekrar etmekten vazgeçmediği bir de şu söz vardı: “Fazla merak kötüdür insanı öldürtür ve üstelik TekParti ilkelerine de aykırıdır”. Evita “Eh dedi, nasıl olsa Ernesto pek fazla bekletmez uygun durumda lisan-ı münasip bir açıklama yapar”. Paylaştıkları o kadar çok gizli sır vardı ki...

 

Tamam, Ernesto iyiydi hoştu rejim Parti ve onun eşsiz tartışılmaz yanılmaz dâhi liderine sadıktı fakat hayata karşı da temelli kayıtsız değildi. Yıllar akışında yaşam ve gelecek’e dair -sakıncalı falan demeden- olumlu umut dolu bir dizi tasavvur geliştirmişti: Radyo tv. ütü düdüklü tencere ve hani hayal bu ya... ilerde iki tahta sandalyeli aynalı usturalı sabunlu taraklı makaslı özel işletme bir berber dükkanı (yani barber shop)!

Ve o an...

İşte o an gelmişti çünkü bakınca elindeki cam cismin boşaldığı görülüyordu. Ernesto’nun dili çözülmek ve dilaltı baklası ortaya çıkmak üzereydi, gerçeğe yalnızca gerçeğe çok az kalmıştı.

Işıl kısık gözler içilmiş bir kadeh şarap yutkunmuş bir ağız yakılmış bir puro ve düşünülmüş özenli bir ses... Havana’daki hava da sanki bir anlığına eser gibi yapıyor... Eh daha n’olsun. Parti üyesi Kübalı ideal bir işçi ailesi için çok bileydi!

-Evet Evita artık çıkarabilirsin, günü geldi.

-Aman Tanrım sen ciddi misin Erno(ş)?

-Evet hem de o biçiminden!

-...

Güzel Evita yoğun heyecan ve salt inanmazlık etkisiyle elindeki son şeyi düşürdü (Günler sonra o nesnenin bulaşık süngeri olduğu hatırlanacaktı). Eğilip almadı masaya koymadı yerde şekilsiz halde ve öylece uzanmış bıraktı. Fırfırlı eteği kuzgunkarası saçları ve ünlü kalçalarını savurtarak küçük arka bahçeye koşmazdan önce Fernando ve Carmita diye seslendiği iki yaramazı sokağa salmayı akıl edebildi. Doğruca kümese yöneldi tavuklara her zamankinden sert davranıp dışarı kışaladı hepsi türlü gıdaklama mırıldanarak köşe bucak demeyip çil yavrusu gibi dağıldı. Her nasılsa üç adet civciv kümesin ıssız sağ arka köşesinde mahsur kalmış cikleyip duruyordu. Evita’nın onlara ayıracak vakti yoktu çünkü zaman bugün düne göre hızlı akıyordu. Evita o küçücük tavuk sığınma evine girdi eğildi çürük zeminden iki tahta kaldırdı elini daldırdı sonra oradan aldığı şeyi odada gelmesini bekleyen biricik kocası ve çocuklarının babası Ernesto’ya götürdü. İkisi de sözsüz bir anlaşmayla ve ancak çat pat hatırladıkları birkaç kırıntı kilise duası eşliğinde kutsal emaneti açtı. Bu iki kat ince naylona sarılmış basit bir karton kutuydu (15x30x20). İçinden ters kayık biçimli üretilmiş parlak dümdüz bir alta sahip ayrıca uzun kuyruğu da bulunan bir teknoloji harikası çıktı. Özgür dünyada onu tanımlamak için bu ölçü laf salatası yapılmaz kısaca ütü denip geçilirdi (Hem de buharlısı).

Ernesto sevgili karısına bi’tanecik eşine çocuklarının annesine ve güvenilir Parti yoldaşına ve elinde tuttuğu gizemli teknolojik varlık’a bir süre öylece baktı. Evita’ya kadınlık nasıl da yakışmıştı!

*

Esteban Garcia güleç yüzlü şişman canayakın esprili bol fıkra anlatır kahkahasıyla ünlü (ki bi yere kendinden önce o’su girerdi) becerikli sevecendi. Hırsları ve gelecekle ilgili sakıncalı pilanları da olan saygın bir Parti ilerigideniydi. Mafyatik eğilim ve buna uygun çevreye sahipti kurnazdı sinsiydi tedbirliydi yaş yongaya basmaz kolay tongaya düşmezdi, çokyönlü bir yapısı vardı kökten işbitiriciydi. Havana yakınlarında yeri gizli bir yeraltı çiftliğinde yasadışı parfüm ürettiği bile konuşuluyordu. Parti basamaklarından yukarı doğru hızlıca yükselirken hiç de ahlaki sayılmaz kısa yapılı yollar kullanıyordu. “Dostum vatana hizmet aşkı işte böyle bi’şey diyordu, çalışmadan olmuyor”. Yasal karısı Mariaanna yanında bar çalışanı bir metresi (Dolares) ve yedi çocuğu vardı ve günümüz Kübasında geçinmek öyle pahalıydı ki... İşte o ünlü ütünün tedarikçisi bu Esteban’dı. Evet bu ince işlerde sevmek ve yakınlık yetmezdi, kesingüven öncelik taşıyan önemdeydi. Esteban bu yüzden sık sık “Bak dostum Ernesto ütü mevzusu üzerinde çok riziko barındırıyor, radyo işine benzemez, lütfen dikkat ve epey sabır” diyordu. Ve nihayet Esteban bir gece bir bar çıkışı artık enikonu bir ısrar makinesine dönmüş Ernesto’ya “Sana güveniyorum yoldaş, sen iyi birisisin beni satmazsın. İnan maliyetine yapıyôm walla tek pesota çıkarım yok bu işte” demişti. Bu konuşma üzerine üç ay dolmaya yakın malzeme Ernestoların arka bahçesindeki kümes altına açılan çukur içindeki yerini almıştı. Teknoloji harikasının üzerinde made in USA yazıyordu. Ernesto düşününce hayret ediyordu: Zavallı kapitalist ülkeler işi gücü bırakmış gereksiz yere neler de üretiyordu! İşte idealsiz ideolojisiz lidersiz Partisiz bir topluluğun geleceği yer ancak burasıydı, yazıktı günahtı zulümdü ayıptı, insanlık adına acı bir kayıptı.

 

Değerli ve potansiyel tehlike kaynağı varlık’ın durumu bir puşt zulasına göre içgüveyinden hallice sayılırdı. Üç kat (iki değil miydi) kalın (ince değil miydi) naylona sarılıp kutusuyla birlikte gömülüp muhkem zulalanmıştı, elbette masumiyet timsali weletler görmeden. Zira çocuklar henüz tamtekmil ideoloji terbiyesi almadığından lider sevgisi tam gelişmediğinden dahası doğru yanlış nedir bilmediğinden ötürü sağda solda konuşabilir ağızlarından ütü (hierro) sözü dökülebilir Ernesto-Evita ikilisi müfrit rejim muhafızlarının müşfik kollarına düşebilirdi. Ernesto hatırlıyordu da karı koca ikilisi olarak kendilerini de tam yedi gün dokuz gece uyku tutmamıştı. Ve vefa ve sadakatin ete kemiğe bürünmüş biçimi olan Evita üstün bir fedakârlık örneği sunarak “Ütülediğim ilk gömlek seninki olsun istiyorum mi amor mi vida mi querido”[6] demişti. Öyle güzel tutmuştu ki Ernesto puro fabrikasındaki bütün gününü ütülü yaka tedirginliği yaşayarak geçirmişti. Böylesi özenli ütü ancak buharlı bir makineyle başarılabilirdi ve aklı başında herkes bilirdi ki buharlı ütü kullanımı üstte taşınması evde bulundurması elde edilmesi hatta buna tevessül ve teşebbüs edilmesi kesinkes yasaktı. Bu tür basit ayrıntılar meraklı göze sahip -ki hepsi öyleydi- bir Parti komiserinin dikkatini çekebilirdi. Neyse korkulan olmamış Ernesto akşam evine tek parça dönebilmişti. Zanırtmanın yeri ve zamanı değildi mantığı ise hiç yoktu. O yüzden gizli ütüleme operasyonuna ilk ve son defa ara verilmiş sağ salim bugünlere erilmişti. Kutsal emanet “gününe kadar” unutulmaya değil uyutulmaya bırakılmıştı. Ve sonunda ve işte nihayet o özlenen beklenen özgür ve mutluluk dolu zaman dilimi gelip çatmıştı, gün bugündü daha n’olsundu be!

 

Beş yıl önceydi Carmita doğmamıştı ve Fernando henüz iki yaşındaydı dört maaşa kıyılarak bir radyo sahibi olunmuştu, üstelik legaldi (Fakat gene de Esteban’ın ünlü sihirli uzun elinin bu işe değmesi gerekmişti). Oysa ütü yedi maaşlık birikime patlamış ve yasadışı yollardan ele geçirilmişti. Ayrıca buharlıydı ve elbette bunca telaş ve tehlikeye değerdi. Yakalanınca on yıl hapis yatmaya ise değmezdi!

Beş yıl arayla böylesi sürpriz bu ölçüde travmatik olgu ile muhataplık, doğrusu kaldırılır yük çekilir karın ağrısı değildi. Bünye alışana kadar okkalı bir sabır sürecinden geçmek gerekiyordu. Ama Evita güçlü kadındı elbet bu vartayı da atlatırdı. İşte yıllar önce ancak fısıltı olarak kurdukları hayaller beşer onar yıl arayla da olsa gerçekleşiyordu. Hani olur ya belki bir gün diğer dünyalılar gibi... Bu noktada Ernesto-Evita ikilisi susuyor ortalığa anlamdışı bir sükut çömüyor “Delirmenin sapıtmanın kafayı yemenin hayallenmenin atıp tutmanın sıyırmanın şımarmanın uçuk kaçıklığın da bir sınırı ve hadd û hududu var cânım” deniyordu.

*

Ve işte o son an...

Ernesto’nun ünlü sabrı tükenmeye yüz tuttu fazla dayanamadı, karısına şimdilik son bir kez daha sarılmaz ve bir kadeh daha dikip etrafa curalar savurmazdan önce kapıdan girdiğinden beri dilinin ucunu yalayan içi müjde dolu iki haber daha verdi: Yoldaş Comandantemiz fritöz ve düdüklü tencere kullanımı da serbest bıraktı!

Evita’dan yükselen heyecan ve inanmazlığa dair uzunca bir “hıı...” ünlemini ikisi de duydu. Fakat -dalgınlık bu ya- Ernesto basit bir ayrıntıyı atlamış bulundu (Oysa eve ilk radyo girdiğinde de aynısı yaşanmıştı). Bu yüzden biraz geç kaldı ve ne yazık sevgili Evitasını tutamadı. Bu sırada Evita sevinç ve mutluluktan bayılmayı başarmıştı. Ernesto uzandığında Evita çoktan yere yığılmıştı. Öyle güzeldi ki bir an için ona düşüp ölmenin bile yakışacağını düşündü!

-BİTTİ-

 

 

[1] Yaşasın Komutanlar Komutanı/Uluönder

[2] Yaşasın kızılbayrak

[3] Biz kazanacağız

[4] Sonsuza kadar seninleyiz ey yüce Komutan/Uluönder Fidel Castro (Y con Fidel te decimos hasta siempre Comandante)

[5] Haydut, âsi

[6] Aşkım hayatım canım bi’tanem (İng.: my darling)


MAKALEYE YORUM YAZIN

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.


ANKET

Yeni İnternet Sitemizi Beğendiniz mi?

Site en altı
yukarı çık